Türkiyəyə Doğru: Sərhədləri Aşan Əzmkarlıq – bu, mənim həyatımda qarşıma çıxan maneələri dəf edərək, yeni bir mədəniyyəti və dostluqları kəşf etmək üçün yola çıxdığım bir səfərin hekayəsidir.
2014-cü ildə Neft Energetika kollecini bitirdikdən sonra həyatımda bir boşluq hiss etməyə başladım. Neft sahəsi mənim üçün maraqlı olsa da, bu sahədə özümü tam olaraq tapmırdım. Həmişə ürəyimdə bir yer vardı ki, məni kinoya və fotoqrafiyaya çəkirdi. Ətrafımdakı insanlar da bu marağımı bilirdilər və mənə Türkiyədə bu sahədə təhsil ala biləcəyimi deyirdilər. Beləliklə, qətiyyətlə Türkiyədə bu sahə üzrə təhsil verən universitetləri araşdırmağa başladım.
Uzun müddət axtarışdan sonra bir neçə universitetin tələbləri ilə tanış oldum. Tanışlarımdan biri mənə kömək etməyi təklif etdi. O, Türkiyədəki universitetlərə başvurmaqda mənə kömək edəcəkdi. Mən də tərəddüdsüz onunla əlaqə saxladım və sənədlərimi hazırlayıb göndərdim. Çox keçmədən Giresun Universitetindən qəbul cavabı gəldi. Bu xəbəri aldıqda sevincim sonsuz idi. Arzuladığım sahədə təhsil almaq üçün yol açılmışdı.
Lakin Türkiyəyə çatdıqda mənim tanışımın məni aldatdığını anladım. Əslində, mənim qəbul olunduğum fakültə yox, TÖMER – Türk dili öyrədici bir dil kursu idi. Bu xəbəri öyrəndikdə məyusluğum çox böyük oldu. Ancaq geri çəkilmədim. Dil kursuna başladım və bir il ərzində Türk dilini öyrəndim.
Türk dili kursunu Türkiyədə oxumaq mənə təkcə dil biliklərimi artırmağa yox, həm də Türkiyəni daha yaxından tanımağa imkan verdi. Bu müddət ərzində müxtəlif yerləri gəzdim, Türk mədəniyyəti ilə tanış oldum və unudulmaz xatirələr qazandım. Həmçinin, bu dövrdə tanış olduğum insanlar mənim üçün yeni dostlar, yeni ailə kimi oldu. Bir çox müxtəlif mədəniyyətləri və insanları tanımaq, onların hekayələrini dinləmək mənim dünyagörüşümü genişləndirdi və bu da mənim üçün böyük bir qazanc oldu. Bu müddət ərzində təhsil almaq üçün hazırlaşdım və yay tətilində Bakıya geri döndüm.
Sərhədləri Aşan Əzmkarlıq.
Bakıya qayıtdıqdan sonra qarşımdakı ən böyük problem hərbi xidmət yaşımın çatması idi. Əgər imtahandan keçə bilməsəm, bu, mənim bütün zəhmətimin boşa getməsi demək idi. Buna görə də bütün diqqətimi imtahana hazırlaşmağa yönəltdim. Hər şeydən öncə, bu imtahanı keçmək mənim üçün həyati əhəmiyyət daşıyırdı.
İmtahanın Türkiyədə keçirilməsi isə başqa bir çətinlik idi. O gün yaxınlaşdıqca stressim artdı. Qohumlarım mənə gedib-gedməməyi düşünməyimi, sərhəddə çətinliklər yaşayacağımı deyirdilər. Ancaq mən onların dediklərini dinləmədim və qərarımı verdim. İmtahana bir gün qalmış özümü Bakı Avtovağzalına çatdırdım.
Ancaq birbaşa Türkiyəyə gedən avtobuslarda bilet qalmamışdı. Bunun üçün başqa bir yol tapmalı oldum. Qazax avtobusuna özümü çatdırdım. Qazax avtobusundakı sürücüdən məni Türkiyə avtobuslarına çatdırmasını xahiş etdim. Şükürlər olsun ki, sürücü yaxşı insan idi və məni vaxtında sərhəddə çatdırdı. Orada isə Türkiyə avtobusları ilə uzun bir müzakirədən sonra məni pilləkanda oturmaq şərti ilə avtobusa aldılar.
Bu səfər mənim həyatımda yaşadığım ən maraqlı və aksiyon dolu yol macərası idi. Avtobusda keçirdiyim hər dəqiqə mənim üçün yeni bir təcrübə idi. Türkiyəyə sağ-salamat çatdım, amma qarşımda başqa bir problem vardı – qalacaq yerim yox idi. Küçədə səhərin açılmasını gözləməli oldum. Soyuq havada bir skamyada oturub səhəri gözləmək mənim üçün çətin oldu. Ancaq sabahkı imtahanın nəticəsi hər şeyə dəyərdi.
Səhər açıldığında imtahan günü idi. İmtahana girdim və hər şey yolunda getdi. İmtahandan çıxdığımda hava günəşli idi və özümü bir döyüşdən qalib çıxmış qladiator kimi hiss edirdim. Bu hiss məni gücləndirdi, çünki nə qədər çətinliklərdən keçdiyimi bilirdim və sonunda müvəffəq olmuşdum.
Bu hekayə mənim üçün böyük bir dərs oldu. Mənə qarşılaşdığım hər çətinliyin öhdəsindən gəlməyi və heç vaxt vaz keçməməyi öyrətdi. Bu, həyatımın dönüş nöqtəsi idi və mən bunu heç vaxt unutmayacağam.
Birinci Hissənin Sonu..
